Het strand
Ik maak een sprongetje, oplettend lezertje, ik heb bedacht dat ik zaken per onderwerp ga behandelen, en niet dan een en toen en toen en toen, weer een mooie duikdag. Zoals voorgaande jaren. Na afloop moet u dan toch een goede impressie hebben van mijn reis, en belangrijker, ikzelf ook. Want dat is eindelijk waar ik dit voor doe: schrijven voor later. Ik hoop dan dat ik mij weer mijn gevoel kan herinneren van deze avonturen.
Na de eerste duikdag (slechts twee duiken) en een siësta in de middaghitte, stap ik om half vijf mijn kamertje uit. Er is bewolking, er is schaduw en er is een verkoelende middagbries, de reden dat men hier ‘s middags niet duikt. Ik besluit naar de noordkant van het strand te lopen, een halve maan. Op de noordpunt rechts van mij een waarschijnlijk upgrade hotel, met lodges op de berg. Opgetrokken uit lava, zo te zien aan de losse stenen en vaste rotsen hier. Er zijn hier kratermeren. De zuidkant van de baai is de noordwand van een krater, met een ingestorte westwand.
Een breed wit strand dat langzamerhand volloopt met mensen die een wandelingetje maken, een blaasje pakken, of, in het geval van Europeanen op leeftijd, wat gaan joggen.
Mijn onderkomen staat op het rustige deel van het strand. Rechts van mij eigenlijk alleen nog die berg.
Links van mij de vissersboten, de pirrogues, de outriggers, kaal en verweerd hout, riggers die soms in balans worden gehouden door een steen aan de andere kant. Netten in hopen in de boten of op het strand of uitgespreid om te boeten. Dan de luxere, geschilderde boten, plat, breder, voor het duiken en de dagtrips naar de andere eilanden. Ergens staat 1000 liter marien diesel klaar in gele plastic jerrycans, mannen in een heel klein bootje paddelen om de grotere boot op te halen naar het strand.
Waar ik vanmorgen alleen een vrouw met een mand op het hoofd statig naar het zuiden zag lopen en een man met een zeboe aan een touwtje naar het noorden, is het nu levendig.
Overal zitten, lopen en staan mensen. Ze willen me vaak wat verkopen (tip: loop met lege handen), overal uitstallingen. Hier een daar groepjes jongemannen die voetballen, waarbij de zeereep gelijk valt met de rand van het veld. Ergens halverwege het echte strandgebeuren, met ligbedden massagetafels, grotere hemelbedden met gordijntjes in hippe kleuren erachter in het park, muziek, lichtjes. Families aan de wandel, kindjes die mij gedag zeggen. Een meisje wil mij de schelpen verkopen die ze heeft gevonden die toegegeven, mooier zijn dan die ik opraapte, en die ik haar laat zien. Ze schiet in de lach en begrijpt dat we niet tot zaken zullen komen. Ergens staat een Europeaan te vissen met een hengel met molen, tot de dijen in de zwakke branding. De lokaloos doen het gewoon met een lijntje, zitten op het strand.
Als de zonsondergang naakt, gaan mensen (de toeristen onder hen) staan met hun telefoontje in de hand. De bewolking is inmiddels flink toegenomen en ik zie een natuurverschijnsel, het blauwe uur, zoals ik dat nog nooit zag. En gelooft u mij, ik heb heel wat fraaie zonsondergangen (en -opgangen) meegemaakt overal ter wereld.
De bewolking tegenover de zon krijgt een onwaarschijnlijk intense kleur blauw, de horizon in het westen kleurt koper, oranje; De rolwok aan de zuidpunt die aan het uitregenen is, kleurt van blauw naar goud en rookkleur, naarmate de zon dieper daalt. Het is zo mooi, dat het ontroerend is. Om te janken zo mooi, dat werk.
Als ik bijna bij de zuidkant ben, liggen er strategisch geplaatste lavablokken, waar ik een zacht evan uitzoek om de echte ondergang en de kleurenpracht tot mij te nemen in volle omvang.
Denk: gone with te wind, maar zonder brand.
Een oud lied komt bovendrijven, van een zon die moe ter ruste ging in een purperen bed van licht. Dat purper komt als het blauw in de wolken verdwijnt en alleen de westhemel nog kleur heeft.
Een kleur die weggedrukt wordt door toenemende bewolking en met mij mee krimpt naar het noorden. Inmiddels is het donker, alleen de lichtjes van de bebouwing laen het strand nog enigszins zichtbaar zijn. Ik moet goed opletten om mijn huisje niet stilletjes voorbij te lopen.
Maar, hoe kun je boffen, net als ik aankom bij mijn terras, verdwijnt de laatste veeg rood, als de rest van een overvolle verfkwast, achter de noordpunt en is de duisternis totaal.
Het was een mooie dag.
(door die lege handen geen foto, en vandaag is de horizon bedekt met regenwolken.
