De laatste duikdag voor de Britse heren verloopt niet geheel naar wens, de oren geven al dagen last, de middagduik laten ze lopen. Ik blijf in mijn eentje over, en regel dat Texan die duik niet op zich neemt, hij is er nog steeds beroerd aan toe ondanks de obat van de manager. Ik word elders ingedeeld, en ook dat gaat prima. ’s Avonds nog een laatste avond met onderhoudende praatjes over alles en nog wat en duiken. En de vraag: waarheen hierna? En waarom? De wereld is groot, duikstekken genoeg, maar wie hier in Raja zit, is veelal al hier en daar geweest en verwend tot in zijn vinnen. Luxe problemen zijn het, en die omarmen we met volle teugen.

Ik deel de laatste kikkers met de tafelgenoten. Het zijn kleine plastic kikkertjes, ik reis ze overal mee naar toe. Ze markeren ontmoetingen, en iedereen vindt dat leuk, al zijn ze maar heel klein. Met zorg kiest men zijn lievelingskikker en sommigen krijgen namen. 

Een herinnering aan die gekke oude Hollandse die in haar eentje op reis ging, wat een raar mens was dat, met haar kikkers.

De regen hamert ’s nachts weer met kracht op de daken en houdt ons wakker. Maar ’s morgens is hij uitgeraasd en wacht ons weer een zonnige dag.