Zat ik op het eerste deel naast een heel aardige mevrouw die in haar eentje makkelijk anderhalf stoel vulde, de meneer op dit tweede deel zit graag breed uit. Ik besluit het speciale Kevin Costner hoekje aan te spreken, wolverine zie ik uit mijn ooghoeken bij verschillende buren. Die maar niet. Ik doezel af en toe wat weg. Maar uiteindelijk is deze lange ruk dan ook weer achter de rug en stap ik tegen vijf uur in de middag uit op Jakarta. Daar is het dertig graden en bewolkt. Het is een zeer groot vliegveld, die eilanden worden allemaal bereisd, maar in de bebording ontbrak volgens mij nog het feit dat mijn vlucht vertrekt van een andere terminal. Dat weet je dan pas als je bij de verkeerde eens navraag doet. Ik heb wat roltrappen en liften voorbij zien gaan. Maar goed, dan blijf je in beweging, de overstap hier duurt tot na middernacht. In die terminals is het rustig, bij het landerige af, veel eettentjes waar ik graag een kop thee zou drinken, beperken zich nog tot de laatste gebakjes. Maar uiteindelijk lukt het toch. Nu zit ik, na uiteindelijk alle controles weer te hebben doorlopen, aan een werktafel met aansluitingen voor alle gadgets. Dit blog bij te schrijven, nog wat mails tot mij te nemen waar ik niet meer op reageer, of die ik met een half oog lees. 

Tijd voor mijn boek, en dan nog een lange nacht de zon tegemoet tot Sorong. Maar dat is dan voor het blogje van morgen.

Trouwens: ik zag al jaren lang heel leuke filghtbags voor kinderen, maar zelfrijdende diertjes of rugzakken met een elektrisch stepje er aan, dat was voor mij een nieuwtje.